Terug naar de schoolbanken

Over een balletje en hoe het onverwachts kan rollen…

Enige tijd terug maakte ik een proefvertaling voor de Vertalersvakschool. Alle plekken voor komend schooljaar zaten al vol, dus het was eventueel pas voor een redelijk verre toekomst. Maar dan krijg je ineens bericht dat er een plaats is vrijgekomen en dat ze die graag aan jou geven op basis van je gemaakte proefvertaling. Aanvang: 27 september. Oeps, daar had je niet meer op gerekend…
Na een weekend van plussen en minnen dan de knoop doorgehakt: vanaf komende vrijdag zit deze vertaalster weer in de schoolbanken en gaat héél veel leren over de wereld het literair vertalen!

Popel-de-popel.

Startpagina Vertalersvakschool

Deze alfa doet wat aan haar bèta

Tijd voor wat Permanente Educatie ‘light’:

Barraquito

Na een week vakantie weer aan de slag gaan met een werkagenda die tot het einde van de maand zo goed als vol is: dat is best een fijne thuiskomst!

Voorzien van een goede shot vitamine D kan ik de komende weken weer aan de slag met onder andere:
– Proeflezen van beschrijvingen voor toeristische bestemmingen
– Vertalen van een certificeringsexamen voor een IT-bedrijf
– Vertalen van interne personeelsinstructies voor een winkelketen

Als taalliefhebber deel ik natuurlijk graag nog even mijn favoriete nieuwe woord van de afgelopen week met jullie: barraquito, een klein cadeautje in een koffieglaasje:

Nascholingscursus marketingvertalingen

Op 31 maart j.l. een zeer interessante nascholingsdag gehad. Eerst wat theoretische achtergronden en daarna in een workshop aan de slag met allerlei uitdagende marketingteksten. Weer veel geleerd om toe te passen in de vertaalpraktijk!

O ja, ik had ook nog een blogpagina…

September 2015: ik kreeg een nieuwe website waar ik apetrots op was. Of ik ook een nieuws-/blogpagina wilde, was vooraf de vraag. Ik zat vol verse ambities: ja, natuurlijk wilde ik dat. Die had ik niet op mijn oude site, maar vanaf nu zou ik het allemaal anders gaan doen. Serieuzer, professioneler.
Flash-forward naar vandaag: mijn laatste post is van 1 jaar en 1 dag geleden, over mijn 10-jarige jubileum als freelancer. Inmiddels heb ik weer een mijlpaal-streepje kunnen turven. Voor het aantal nieuws-/blogberichten is de teller angstvallig stil blijven staan. Was ik dus toch niet zo ambitieus, serieus en professioneel? Nee, ik neem mijn werk absoluut serieus, en niet alleen omdat de bank mijn hypotheek ook absoluut serieus neemt. Maar juist omdat ik zeker ook professioneel ben, loop ik tegen een aantal zaken aan.

In de eerste plaats: voor vrijwel alles wat ik doe, heb ik afspraken gemaakt m.b.t. de vertrouwelijkheid van projecten. Sommige bedrijven gaan daarbij zelfs zo ver dat ik niet eens mag vermelden dat ik überhaupt voor ze vertaal. Stel je voor wat een rare, nietszeggende berichten dat zouden worden: “Joh, ik heb vandaag toch zo’n gave vertaling verzorgd. Ik mag alleen niet zeggen waarover hij ging, maar echt, geloof mij: dit was fantastisch/schokkend/grappig <per opdracht doorhalen wat niet van toepassing is>.”

Een tweede obstakel – dat ik misschien mezelf opleg – is hoe ik tegen mijn beroep aankijk: over vertalen moet je niet te veel praten, dat moet je gewoon doen (een instelling die mij met de paplepel is ingegeven voor veel zaken in het leven). Alles wat er te zeggen valt over de vertaaltheorie is bovendien inmiddels al wel door mijn vakgenoten gezegd – vaker en waarschijnlijk ook beter – in 1001 andere blogs en publicaties. Welke originele invalshoek  kan ik daar nog aan toevoegen?

Dan ten derde: wat nou nieuwsberichten over mijn dagelijkse bezigheden? Ik zal het afgelopen jaar even samenvatten: nieuwe opdracht, nieuwe opdracht, opdracht geleverd, nieuwe pc gekocht, nieuwe opdracht, opdracht geleverd, opdracht geleverd, naar de accountant, nieuwe opdracht, printer gekocht, nieuwe opdracht, weekje vakantie, opdracht geleverd, opdracht geleverd, enz, enz… Snap je de totaal ontbrekende nieuwswaarde hiervan? En dan kan ik zo’n semi-gekunsteld berichtje in elkaar draaien, over ‘e-mailloze vrijdag’ of de verkiezing van het mooiste/lelijkste woord van het jaar, maar dat vind ik zelf al niet bijster interessant, dus waarom zou dat een toevallige bezoeker van deze pagina ook maar iets kunnen schelen?
Het is bijvoorbeeld ook nog mogelijk om feedback van klanten met de lezer te delen, maar zit er iemand op die zelfverheerlijking te wachten? De teller voor de afgelopen week: “de interne QA-afdeling is blij met je, en ik ook: de vertaling loopt lekker en is duidelijk”, “I would like to check if another linguist can take on this translation, as you are my favorite editor :-)”.  Zo, dat waren voldoende veren om ergens in te steken, beide beentjes graag weer op de grond nu.

Misschien klinkt dit allemaal wat bagatelliserend en overdreven relativerend, maar dat is op zich niet de bedoeling. Het is gewoon mijn realiteit. Dus ga ik een andere insteek bedenken, misschien de schrijfsels van mijn eerder gevolgde cursus creatief schrijven verder uitwerken, al raakt het dan niet echt aan mijn vertaalwerk? Misschien deze pagina toch een stille dood laten sterven? Of wie weet krijg ik een andere briljante ingeving. Daar ga ik eens een nachtje (of misschien wel opnieuw 366 nachtjes) over slapen. Wordt vervolgd… of niet…

10-jarig bestaan!

Wow, via LinkedIn werd ik er vorige week aan herinnerd dat Van Dooren Translation Services deze maand 10 jaar bestaat! Zelf was ik zo fanatiek begonnen aan boekjaar 2016 dat ik er eigenlijk helemaal niet bij stil had gestaan dat deze mijlpaal naderde.

Is het echt al zo lang geleden? Ik zie mezelf nog als de dag van gisteren in mijn zwarte autootje richting het oosten van het land rijden, waar ik voor mijn allereerste klus drie dagen op locatie zou gaan werken bij een opdrachtgever (voor wie ik tot op de dag van vandaag nog altijd met veel plezier opdrachten verzorg).

Vanwege de toch wel grote afstand zou ik een paar nachten logeren bij een oom die er in de buurt woonde. Bloednerveus was ik, maar na 3 dagen had ik er een goed gevoel aan overgehouden. Niet alleen wegens de leuke opdracht die me veel positieve feedback opleverde, maar ook door de quality time met mijn oom, die ik eigenlijk veel te weinig zag. Op beide adressen gaven mensen me het nodige zelfvertrouwen dat ik de juiste weg was ingeslagen door voor mezelf te beginnen, want stiekem had ik het toch wel een enge sprong in het diepe gevonden.

Wat is er sindsdien veel veranderd: de auto heeft diverse opvolgers gehad, zelfs mijn ‘vestiging’ is al enkele malen gewijzigd en mijn oom is helaas overleden. Er waren veel pieken en dalen privé, maar één ding is in al die jaren mijn constante houvast gebleven: mijn werk, dat ik nog altijd met hetzelfde plezier verricht als tijdens die eerste opdracht.
Wat destijds een beetje uit nood werd geboren (het laatste bedrijf waar ik werkte, werd overgenomen. Gevolg voor alle medewerkers was dat we mee moesten verhuizen naar het kantoor in Amsterdam. Zo niet, dan werd de arbeidsrelatie beëindigd), blijkt 10 jaar later een van de beste beslissingen van mijn leven te zijn geweest.

Chula, la chica Española

Chula, la chica Española

Zoals een van de felicitaties vorige week luidde: op naar de volgende 10 jaar! Ik ben er klaar voor.

En of dit intern nog wordt gevierd met ‘het personeel’? Ik heb mezelf vorige maand een hele lieve kantoorhond cadeau gedaan: de Spaanse adoptie-schat Chula houdt voortaan een waakzaam oog op alle projecten. Met zulk trouw gezelschap wordt elke dag op kantoor een klein feestje de komende jaren…